անկապ

ուզում էի տենց տխուր գրառում գրել նրա մասին, որ ուղղակի ժամանակ ա պետք․

Ժամանակ ա պետք, որ մոռանաս, որ էդ մյուսլին իրա սիրածն էր։
որ իրա նվիրած գուլպաները մաշվեն ու էլ չհագնես իրանց։
որ ուրիշի հետ քնելուց չհիշես, որ իրա ձեռքերն ավելի փոքր ու նուրբ էին։
որ իրա հետ ապրած տունը էլ իրա հետ ապրած տուն չլինի, այլ լինի ուղղակի տուն կամ ավելի լավ՝ քո տունը։

տենց, ինչքան էլ տխուր լինի՝ էս ամենի համար ուղղակի ժամանակ ա պետք։ Որովհետև լավ էր, թե վատ էր էդքան էական չի, էական ա, որ հոգեկանդ սովորել էր ու հոգեկանդ կարա հետ սովորի։

մոտ մի ամիս առաջ էի գրել, ուզեցի հրապարակել։ պաթետիկ ա, բայց ինչևէ։

Advertisements
Posted in անհասկանալի ա | 3 Comments

տենց համակերպված մտքերը նրա մասին, որ ոչ մի հարաբերություն էլ առանձնահատուկ չի ու միայն ժամանակավոր ա, սովորական, շատ վտանգավոր են, բայց երևի ճիշտ են։

֊֊

հիշում եմ հին գրառումս նախկինների՝ քեզ շատ խորքից փոխելու մասին։ Դեռ ճիշտ ա։ Հիմա ճիշտ ա երկու անգամ ։)

Posted in անհասկանալի ա | 2 Comments

ու իրոք, ինչ ուզում ես եղի, ֆաքին needy չպիտի լինես։

Posted in անհասկանալի ա | Leave a comment

ու երբ չես կարող առաջարկել մտերմություն, առաջարկում ես անկեղծություն։ շատ անկեղծություն։

Posted in անհասկանալի ա | Leave a comment

հույսի մասին

Հեռախոսով.
– Աշոտ, Պետրոսը մահացել ա։
Մյուս կողմի ասածը չի լսվում։
-Ինչ…ի՞նչ հիվանդանոց, Աշո՛տ, ասում եմ՝ մահացել ա։

Posted in անհասկանալի ա | Leave a comment

ինչ սիրուն կլիներ բոլոր էդ հետաքրքիր անծանոթների հետ տենց անծանոթներ մնայիք իրար։ տենց ձգող։

լ՝ սրա միայն սկիզբը

Posted in անհասկանալի ա | Leave a comment

անկապ

ու դժվարանում եմ հասկանալ՝ դու ես իմ հետ մի քիչ ապրում,
թե ես եմ քո հետ մի քիչ մեռել

Posted in անհասկանալի ա | Leave a comment

անկապ

ոչ հոգնած, ոչ հուսալքված, ոչ տխուր ու ոչ էլ անտարբեր։

ձանձրացած ես ուղղակի։
տենց ինչ֊որ խորը շերտերից։

Posted in անհասկանալի ա | Leave a comment

անկապ

մեկ֊մեկ խառնվում են իրար

իրա հետ լինելն ու իր նման լինելը,

իրա հետ լինելն ու ինքը լինելը։

Posted in անհասկանալի ա | 2 Comments

անկապ

ահավոր ցավոտ ա նախկին մտերիմ հարաբերություն տեսնելը։

տենց արժեզրկող։

֊֊֊

մեկ֊մեկ լինում ա բառերը կան, գիտակցումն ու զգացումը՝ չէ։ Կորտասարի մոտ տենց սիրուն տողեր կային․ էնքան էին բառեր աճել նրանց արանքում, որ բավական էր մի քիչ հեռու լինեին իրարից ու կարոտելը դառնում էր կարոտել բառը միայն։ մոտավոր սենց։

Posted in անհասկանալի ա | Leave a comment